Ervaringen

Een aantal deelnemers van AndersOm delen hier hun verhaal. Wil je met ze contact opnemen, dan kan dat via het contactformulier.


TIM

Creatie, Liefde en Eenheid.

 

De Vader, de Zoon en de Heilige geest. De drie vormen van het leven in liefde en geluk. Samen creëren ze de essentie van het leven en de eenheid van bewustzijn en het bestaan.

 

Als je de liefde van je gemeenschap kunt ervaren of kunt laten groeien en toepassen in je leven, geloof ik dat je een kind van God bent, ongeacht je afkomst, geslachtsoriëntatie of geloofsovertuiging,

 

Ik heb AndersOm leren kennen nadat ik mezelf heb leren accepteren en liefhebben. In het begin dacht ik niet dat deze groep mij zou kunnen helpen met mijn sociale ontwikkeling en mijn band met God, maar na een jaar met deze mensen heb ik juist heel veel geleerd. Ik heb o.a. geleerd  hoe je kunt samenleven met mensen die het moeilijk vinden om om te gaan met anders geaarden in hun omgeving.

 

Iedereen heeft zijn eigen leerproces en door dingen mee te maken in je omgeving kun je het in een ander perspectief zien en kun je daar van leren. AndersOm wil iedereen graag een kans geven om er op een andere manier over na te denken.

 

In elk deel van het bestaan is balans nodig. Onderzoek alles en behoudt het goede.

Carianne

Mijn naam is Carianne, ik ben 30 jaar en getrouwd. We wonen in Ede, maar ik ben opgegroeid in Spakenburg.

 

De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met mijn geaardheid was rond mijn 13e. Iemand kwam naar mij toe en zei: "jij bent pot hè?" De manier waarop het werd gezegd was zo kleinerend. Op dat moment heb ik keihard ontkend, maar diep van binnen wist ik dat die persoon gelijk had en ik stopte de gevoelens nog dieper weg. 

Ik voelde mij waardeloos, lelijk en raakte depressief. Ik kon en mocht niet zijn wie ik was. Wat had het dan allemaal nog voor zin. Hoewel ik christelijk ben opgevoed voelde ik mij in die tijd door God verlaten. Hij had mij anders gemaakt. Ik was boos op God. Niemand wist wat er echt aan de hand was. Niemand durfde ik te vertellen over mijn geaardheid. Bang voor nog meer afwijzing, ik was bang dat mensen boos zouden worden… want ik voldeed niet aan de maatschappelijke (christelijke) norm.

 

Na lange tijd lukte het mij mijn geaardheid steeds beter te accepteren. Mede door mijn studie maatschappelijk werk en dienstverlening in Ede en de verschillende reizen die ik heb gemaakt. Daar ontmoette ik anders geaarden en zag hoe er met hen werd omgegaan. Het voelde zo goed om te zien dat het ook anders kan. Langzaam aan voelde ik mij steeds beter. Het is geen last, het is wie ik ben. En bovenal: God houdt van mij zoals ik ben. Door dat te gaan accepteren en er open over te zijn naar de buitenwereld viel er een enorme last van mijn schouders. 

 

In 2010 ontmoette ik mijn huidige vrouw. Zij was voor mij het laatst ontbrekende puzzelstukje. Ik voelde mij weer gelukkig, was verliefd, ik leefde weer. Mijn vrouw is ook christen en samen hebben wij gebeden voor onze relatie. God speelt een belangrijke rol in ons leven en relatie. Al snel hebben wij de keuze gemaakt om samen een kerk te zoeken. 

 

Een plek als AndersOm is zo belangrijk! Geregeld kwam ik berichten van AndersOm tegen op Facebook en dacht: hm, misschien ben ik te oud,  ik woon niet meer in Spakenburg.. Maar na een tijdje ben ik toch een keer gaan kijken en voelde mij er vanaf het eerste moment ‘thuis ‘. De sfeer, gezelligheid en de ruimte die er is om over je geaardheid te praten. Door met elkaar in gesprek te gaan kom je erachter dat er zoveel overeenkomsten zijn. De afwijzing, de oordelen, maar ook de last die van je schouders valt als je eenmaal uit de kast bent. Iedereen bij AndersOm kent het gevoel. 

Ik wil iedereen die worstelt met zijn of haar geaardheid dan ook aanmoedigen om een plek als AndersOm te bezoeken, want je bent niet alleen!

 

Homoseksualiteit is geen keuze. Ja, ik heb de keuze gemaakt om het te accepteren, maar dat was geen makkelijk proces. Oordeel niet en wijs een homoseksueel niet te snel af. Wees je bewust over wat je zegt. Bedenk dat die persoon waarschijnlijk ook worstelt met waarom hij/zij anders geaard is. Vertel hem/haar juist over God, Zijn liefde en genade. Bouw een relatie met die persoon op, luister naar zijn of haar verhaal en breng het bij God.

 


Dirk-Geert

Hallo, mijn naam is Dirk-Geert Korlaar. Homo en christen, maar vooral ook mens. Ik ben getrouwd met Jeroen. Jeroen is ook homo en christen.

Mijn coming-out werd heel goed ontvangen bij mijn ouders, broer en zussen. Ik ben door mijn ouders christelijk opgevoed en ze hebben me tijdens het hele proces van uit de kast komen altijd gesteund (en dat doen ze nog steeds.) Ook al hadden ze destijds niet op al mijn vragen antwoorden, toch lieten ze mij de liefde van Christus zien door er voor mij te zijn. Daardoor weet ik dat ik mag zijn wie ik ben. Ook ik heb eerst mijn worsteling gehad hoor, ik ben zelfs zo depressief geweest dat ik nergens meer zin in had. 

 

Ik hoorde van Jasmijn over AndersOm. Mijn eerste gedachte was: dat hoeft toch niet meer voor mij, ik heb dat hele proces al achter de rug. Tegelijk bedacht ik me: waar AndersOm voor staat, dat heb ik destijds gemist. Ik vond dat ik het aan mezelf en aan de nieuwe generatie LHBT verplicht was om in elk geval een kijkje te nemen. Wat ik zo mooi vond aan de eerste avond van AndersOm was dat mensen ja knikten als je iets vertelde wat je meegemaakt had. Er was gelijk herkenning: een lijn die ons verbindt, niet alleen doordat we homo zijn, maar ook doordat we Christus samen gemeen hebben.

Vanaf het begin ga ik naar AndersOm en het bevalt me heel goed, een fijne warme sfeer waar iedereen in vrijheid over zijn worsteling, gevoelens en andere dingen kan praten.

 

Als je twijfelt over je geaardheid: bezoek eens een avond van AndersOm. Het zal een zoektocht zijn om jezelf te ontdekken, wij staan blanco om je heen zonder enige veroordeling. Je kan in veiligheid en vrijheid vertellen over je worsteling, je gevoelens etc.

 

Aan ouders wil ik het volgende meegeven: Ook al weet je niet goed hoe je er mee om moet gaan, Liefde is de sleutel van alles. Als je in Liefde om je kind heen blijft staan, luistert naar je kind en je kind blijft steunen, kan je alles samen overwinnen.

 


Jasmijn

Mijn naam is Jasmijn Ruizendaal en ik ben 25 jaar jong. Ik kom uit Bunschoten-Spakenburg. Nu al weer zo’n 6 jaar geleden kwam het moment waarop ik met mijn familie en in mijn omgeving deelde dat ik lesbisch ben. Ik ben in mijn familie heel liefdevol opgevangen en heb warmte en veiligheid ervaren om hierover te kunnen praten. Zelf heb ik rond mijn coming-out altijd het gevoel gehad dat ik mij moest verdedigen voor wie ik ben. Ik was namelijk toch anders? Ik ben onderwerp van gesprek, een agendapunt, ongevraagd krijg ik te horen hoe ik mijn leven zou moeten leven en iedereen heeft er iets over te zeggen. Ik ging mij verdiepen in de bijbel en ik kende de gedeelten die tegen homoseksualiteit gebruikt worden door en door. Ik dacht dat het mij zou sterken in de gesprekken die ik met mensen had over hoe ik mijn leven als christenhomo zou moeten invullen. Maar ik merkte al snel dat ik uitgeput raakte van verschillende meningen en discussies. Ik voelde mij verdrietig wanneer het mij niet gelukt was om anderen te overtuigen van mijn visie. Ze begrepen toch wel dat ik ook niet alleen wil blijven de rest van mijn leven? Ik kreeg niet de erkenning die ik dacht nodig te hebben. Totdat ik mijn ogen richtte op God en ik besefte dat mijn geaardheid voor God geen rol speelt. God kijkt naar mij als naar Zijn liefdevolle dochter waarin Hij ondanks mijn gebrokenheid onvoorwaardelijke liefde voor mij heeft. ON-voorwaardelijke liefde.

 

Ik voelde ruimte om te ontdekken of ik opnieuw verliefd kon worden. Ik zocht via internet contacten met andere christelijke lesbische meiden, maar vond deze bijna niet. Het viel mij op dat veel jongeren beschadigd zijn door afwijzing vanuit medechristenen, waardoor ook hun relatie met God beschadigd is geraakt. Mijn relatie met God is vanaf het begin van mijn coming-out belangrijk voor mij geweest. Ik verlangde ook naar een vriendin waarmee ik mijn geloof zou kunnen delen. Soms twijfelde ik er wel eens aan of het wel mogelijk zou zijn haar te vinden, maar ik was er zeker van dat wanneer deze liefde voor mij weggelegd was, God haar op mijn pad kon brengen. En dat gebeurde ook. Bijna drie jaar geleden heb ik Elske ontmoet. Vanaf het eerste moment dat ik haar zag, voelde ik dat het goed was. Woorden schieten tekort, ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen. Ik ben gelukkig en zie een hoopvolle toekomst voor ons samen. 

 

Vandaag de dag zijn er echter mensen die hieronder diep, diep, diep gebukt gaan. En misschien zitten zij wel bij u in de gemeente. Het kan zijn dat zij gebukt gaat onder twijfels, afwijzing of angst omdat ze met hun homo of lesbisch zijn niet kunnen of mogen zijn wie ze zijn. Maar ook de andere kant wil ik belichten, want je kan er ook onder gebukt gaan als jij degene bent die vanuit je geloof ermee worstelt om omgang te vinden met een dierbaar persoon die homoseksueel is.

 

En nu is daar AndersOm! De eerste ontmoetingsavond is inmiddels een feit en wat was dit een fijne avond zeg! Ik kijk terug op een gezellige avond met mooie open gesprekken. Het voelde als thuiskomen. AndersOm wil verbinding brengen. Verbinding tussen de LHTB’ers onderling, de LHTB’ers en de kerkelijke gemeenten in Bunschoten-Spakenburg en Eemdijk, verbinding in het gezin waarin men met een andere geaardheid is geconfronteerd. Maar bovenal wil AndersOm de verbinding met het vaderhart van God herstellen. Ook ik heb in mijn leven woorden ontvangen die pijn hebben gedaan en soms nog steeds pijn doen. Woorden van afwijzing en veroordeling. Woorden die zeggen dat ik niet goed genoeg ben of niet goed genoeg doe voor God. Gelukkig ken ik Gods Vaderhart en is Gods genade in mijn leven gekomen. Wanneer mijn redding afhangt van mijn toewijding, mijn daden, mijn opoffering, dan kan ik het wel vergeten. Het is Gods liefde voor jou!! Die liefde wil ik graag helpen uitdelen, juist daar waar die zo hard nodig is. Met de ervaringen uit mijn eigen leven wil ik er graag zijn voor LHBT’ers uit Spakenburg en Eemdijk en hun omgeving.

Ik wil jullie meenemen in een verhaal van Max Lucado. De Nerflanders waren kleine mensen van hout, gemaakt door de houtsnijder Eli. Elke dag deden ze hetzelfde; ze gaven elkaar stickers. De Nerflanders die er mooi uitzagen, met glad hout en glanzende verf, kregen altijd gouden sterren. Ook zij die iets heel goeds konden, kregen sterren. Maar de Nerflanders die weinig bijzonders konden, of van wie het hout beschadigd was, kregen grijze stippen. Zoals Wout bijvoorbeeld. Wout heeft heel erg veel grijze stippen op zijn lichaam. Hij gaat eronder gebukt. Totdat hij Lucia tegen komt. Lucia heeft helemaal geen enkele ster of stip op haar lichaam. Wout wil dat ook! Hij vraagt aan Lucia hoe het komt dat zij helemaal geen stickers heeft. Lucia zegt dat ze elke dag naar Eli gaat, de Houtsnijder. Wout vraagt zich af wat daar dan gebeurd, maar Lucia geeft aan dat Wout zelf maar eens moet gaan kijken. De volgende dag gaat Wout naar Eli toe, en hij vraagt hoe het komt dat de stickers bij Lucia niet blijven plakken. Eli zegt: ”omdat zij heeft besloten dat wat ik van haar vind, belangrijker is dat wat de mensen van haar vinden. De stickers blijven alleen plakken als je dat zelf wilt.”  De titel van dit boek is: “Niemand zoals jij”. We zijn allemaal verschillend, geen één is er hetzelfde. Nu zijn wij mensen vaak geneigd, om in te zoomen op de verschillen en stickers uit te delen. Ik wil aan jullie meegeven: laten we ons niet richten op wat anders is, maar op dat wat ons bindt. Ik heb dan wel een relatie met een vrouw, maar ik heb dezelfde behoefte om lief te hebben en geliefd te zijn. Ik heb dezelfde behoefte aan een christelijke gemeente waarin ik mij thuis voel. Ik ben net zo afhankelijk van Gods genade over mijn leven. En ook ik heb niet altijd de kracht, het vertrouwen of het rotsvaste geloof. Ook ik heb nog veel vragen en soms weinig antwoorden. Maar ik weet dat God mij ziet en ON-voorwaardelijk van mij houdt. Mijn waarde ligt in Hem, wat mensen mij ook voor pijn kunnen doen of over mij kunnen zeggen. Ik bid voor mijzelf maar ook voor jullie allemaal, dat wij onze ogen gericht mogen houden op Hem.


Gabriëlle


Geja

Het pad van de liefde

 

Daar in de verte zie ik hem gaan, mijn zoon, hollend op een hele onbekende weg. Ik wil achter hem aan want ik wil hem niet uit het oog verliezen. Half struikelend, buiten adem doe ik mijn best dichter bij hem te komen. Maar hij rent zo hard, hij is al zo ver en het is zo’n onbekende, donkere weg! Ik moet uitkijken waar ik loop want er zitten gaten in de weg en er staan doornen langs de kant. Kan hij dan zoveel harder rennen dan ik? Nee, dat is het niet. Hij is veel eerder vertrokken, zonder iets te zeggen. Een valse start dus. Geen wonder dat ik zo’n stuk achterloop. Er zijn nog meer mensen op het pad, achter mij. Ik hou ze in de gaten want ik wil dat zij mij niet uit het oog verliezen. Als ik val wil ik opgevangen kunnen worden. Ik wenk ze, ik roep ze. ‘Schiet nou op, ren eens wat harder!’.  Ik raak gefrustreerd, ze lopen veel te langzaam naar mijn zin. Ze lijken helemaal geen haast te hebben. Loop ik zoveel harder dan zij? Nee, dat is het niet. Zij zijn veel later vertrokken dan ik. Ik heb hen niets gezegd. Nog een valse start dus. Dan zie ik naast me nog een pad. Tussen de twee paden zit een kloof, een diepe kloof.  Hé, daar rennen ook mensen, bekenden en onbekenden. Ze roepen me, ze willen mijn aandacht. ‘Daar moet je niet heengaan, dat is niet de goede weg’ schreeuwen ze. Ze gooien zelfs stenen en takken naar me toe. Sommige raken me. Au, dat doet pijn. De mensen op dit pad zijn o zo zichtbaar  maar kunnen mij niet opvangen als ik val. De kloof tussen de paden is te diep. Onmogelijk? Of zou er toch een mogelijkheid zijn om bij mij te komen, om naast me te lopen? Opeens zie ik hem, een brug. Een brug tussen de paden, over de kloof. De mogelijkheid om over te steken. Maar dan zie ik ook het bord bij de brug: verboden om stenen en takken mee te nemen! Zouden ze, willen ze …?

 

Bovenstaand verhaal symboliseert het proces waar ik in terecht kwam na de, voor ons onverwachte, coming out van onze zoon. Hij was al acht jaar ‘onderweg’ met zijn proces. Als ouder begin je dan pas. De doornen en gaten op het pad staan voor verwarring, vragen, schuldgevoel, angst, verdriet enzovoorts. Allemaal emoties die als een wervelwind op je af komen. De verwachtingen die ik van onze zoon had, moest ik bijstellen. Niks huisje boompje beestje, maar wat dan wel?  En hoe moet dat in de kerk? Wat vindt God ervan? Ik ging wanhopig op zoek naar antwoorden. Maar het enige juiste antwoord kon ik niet vinden. Zoveel meningen …, zoveel verschillende bijbeluitleg.

 

Het eerst stukje van het pad liepen wij als gezin alleen. Lastig voor me want ik ben iemand die graag wil delen wat me bezig houdt. Ik verwerk dingen door erover te praten. Maar dat kon nu niet, mijn zoon mocht bepalen wie wanneer mocht weten dat hij op jongens viel. Ja, … op jongens viel, het woordje homo durfde ik in het begin nog helemaal niet uit te spreken. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer mensen die op de hoogte waren, familie, vrienden, gemeenteleden. Ik was toen al veel verder met mijn zoektocht dan zij. Sterker nog, sommigen verdiepten zich er niet eens in. Het beheerste op dat moment volledig mijn leven, voor anderen gold dat natuurlijk veel minder. Logisch dat zij langzamer liepen dan ik.

 

Tijdens mijn proces werd ik geconfronteerd met de twee verschillende paden. De weg van de liefde en de weg van de veroordeling. Na de coming out van mijn zoon heb ik geen enkel moment getwijfeld welk pad ik moest kiezen. Ik hou onvoorwaardelijk veel van hem. Zijn homoseksualiteit verandert daar helemaal niets aan! Ik ben er ook van overtuigd dat God hem onvoorwaardelijk lief heeft. Hij heeft hem gevormd en gewild! Hij is Zijn geliefde kind.

 

Tijdens mijn proces ben ik op allerlei manieren veroordelingen tegengekomen. Via internet, social media, kranten, boeken enz.  maar ook recht in mijn gezicht. Deze reacties hielpen me niet verder, ze duwden me juist de put in. Hoe goed misschien bedoeld ook. Ik heb me afgevraagd waarom die veroordelingen me zo’n pijn doen, want sommige raken me tot op het bot. Ik denk dat ik het antwoord weet. Het gaat bij homoseksualiteit niet om iets wat iemand doet, maar het gaat om zijn hele zijn, zijn identiteit. En omdat ik zoveel van mijn zoon hou, om wie hij is, doen die stenen me zo’n pijn. Hij wordt als persoon veroordeeld en dat maakt me intens verdrietig.

Gelukkig is er een brug, de brug van Gods genade.  Dit is de enige manier om van het pad van veroordeling op het pad van de liefde terecht te komen. De stenen en takken blijven achter. Veroordelingen veranderen in liefdevol omzien, in navolging van Jezus. We hebben allemaal Zijn genade nodig. Hij heeft ons allen even lief!

 

Moeten we het dan altijd allemaal met elkaar eens zijn? Nee zeker niet, we kunnen verschillen van mening maar wel met wederzijds respect. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat wij als gezin op het pad van de liefde mogen lopen en dat er nog steeds mensen zijn die ons daar op willen vangen als dat nodig is! 

 

Voor veel mensen is het een onbekend proces wat lhbt-ers en verwanten hebben te gaan. Hierdoor raakt men in verlegenheid. Wat kunnen ze voor hen betekenen? Hoe kunnen ze hen opvangen? Wat mag je wel zeggen en wat beter niet? Hieronder enkele handreikingen om met hen op te lopen:

  • Luisteren, maar dan echt luisteren! 
  • Laat hen voelen dat ze gezien worden
  • Geef erkenning en ruimte aan hun moeite en pijn, geef hen het gevoel dat die pijn er mag zijn
  • Vermijd de woorden ‘ja, maar…’ want daarmee geef je aan dat de andere kant zwaarder weegt
  • Reageer! Doe iets! Een bezoekje, een kaartje, een schouderklopje, een appje wat dan ook maar laat iets van je horen.
  • Bid met hen of voor hen
  • Weet je niet wat je moet zeggen? Zeg dat dan gewoon. Je kunt altijd aangeven dat je aan hen denkt en voor hen bidt
  • Reageer zonder oordeel, geef je eigen mening pas als daarnaar gevraagd wordt 
  • Gebruik Bijbelteksten niet te pas en te onpas. Vermijd de woorden ‘God vindt’ en ‘God zegt’. Wij kunnen niet op Gods stoel gaan zitten. We kunnen wel zeggen ‘Ik denk dat God bedoelt dat….”.
  • In een later stadium kan er altijd een gesprek zijn over verschillende visies maar alleen met wederzijds respect. 

Geja van Reenen


Laura

Hoi! Mijn naam is Laura Vedder. Ik ben 20 jaar, woon in Spakenburg en studeer film in Hilversum. Ik kwam met AndersOm in contact via 2 vriendinnen van mij: Gabriëlle en Chantal. Zij bezoeken beiden regelmatig de avonden en toen er een avond voor vrienden/familie was nodigden ze mij uit. Zelf ben ik hetero en heb ik een geweldig leuke vriend maar ik vind het erg belangrijk om mijn vrienden te supporten en om ze bij te staan. Voor mij maakt het namelijk niets uit, gay of niet gay. God houdt van alle mensen. 

 

Op de avond raakte ik geinspireerd om een video te maken met of voor de mensen van AndersOm. Het liet me niet los en aan het eind van de week lag er de eerste versie van het script. Ik nam contact op met Mariët en Ellemieke en daarna begon het balletje te rollen. 

 

Nadat we het startsein hadden gekregen volgden er twee hectische en stressvolle maar ook super leuke en leerzame weken. Er moest vergaderd worden, acteurs, apparatuur, kostuums en locaties geregeld worden en er moest een planning gemaakt worden. Hele telefoonlijsten werden afgebeld, de kringloop leeggeroofd en de boerderij van mij oom werd omgetoverd tot ons eigen Bethlehem. 

 

En daar stonden we dan, 's avonds in de kou op onze eigen kleine filmset. Ik weet nog steeds niet hoe het ons is gelukt alles rond te krijgen in die korte tijd. Je moet haast wel denken dat we hulp kregen van boven want in 2 weken was alles af. 

 

 

En het resultaat mag er wezen. Dankzij ieders fantastische inzet hebben we samen deze video gemaakt wat het is. Ik ben ontzettend dankbaar dat Mariët en Ellemieke het met mij aandurfden en voor de geweldige mensen die zo fantastisch hebben geholpen. De reacties zijn geweldig en ik hoop dat ik nog een aantal leuke projecten kan doen met AndersOm.

Christmas for everyone